لادفانس ، مرکز تجاری جدید پاریس است که در زمینی به مساحت 750 هکتار(9/2
مایل مربع) در غرب سن،درست بیرون محدوده قانونی شهر واقع شده است.
لادفانس هم از نظر بصری و هم نمادی یک "شهر حاشیه ای" است که با شانزه لیزه
( که ستون فقرات بلوار تاریخی پاریس است)،سیستم مترو، خط سریع منطقه
ای(آر.ای.آر) و سیستم بزرگراه ا-فورتین-ای((A14e به قلب شهر پاریس وصل
میشود.
این پروژه به گونه ای طراحی شده که نسبت به پاریس متفاوت باشد و در حقیقت هم چنین است.
شکل گیری ایده لا دفانس به دهه ی 1920 بر میگردد، ولی مدت زمان زیادی طول
کشید تا این ایده به واقعیت تبدیل شود.طرحهای منطقه ای و مسابقه ای که در
سال 1931 برای ووآ تریمفال(راه پیروزی) که از اتوال به لادفانس کشیده میشد
ایده مکان یک بخش تجاری در حاشیه ی پاریس را تقویت کرد.
طرح سازمان و توسعه و منطقه ای که در سال 1956 تهیه شد، پیشنهاد کردکه
تراکم جمعیت مرکز شهر کاهش یافته و مراکز جمعیتی در حواشی شهر ایجاد شود،
چیزی که به دنبال آن در شهر های بسیاری از کشور ها در نتیجه ی نیروهای
بازار صورت گرفت، نه سیاست های برنامه ریزی منطقه ای.
به شدت این احساس وجود داشته که باید شخصیت هسته ی تاریخی پاریس به گونه ای
که در گذشته و امروز در ذهن مردم بوده و هست، حفظ شود.این همان چیزی است
که سالیانه 25 میلیون گردشگر آرزوی دیدن و لذت بردن از آن را دارند.
نتیجه،انتقال بخشی از خدمات به حاشیه ی شهر و ساختن تعدادی شهر جدید در
اطراف آن بود.
تا سال 1956 تعدادی برج اداری در حوالی لادفانس ساخته شده بود.در سال 1985 ،
ا.پ .آ.د(سازمان سازماندهی منطقه لا دفانس) تشکیل و پیشرفت پروژه ای که
امروز به نام لا دفانس می شناسیم، آغاز شد.
ا.پ.آ .د یک سازمان دولتی است که با شرکت های خصوصی برای خرید زمین و آماده
سازی آن برای توسعه فعالیت می کند. این سازمان فعالیتهای دولتهای محلی و
ملی را با سرمایه گزاران خصوصی پیوند می دهد. با این ترتیب ا.پ.آ.د دارای
این قدرت بود که زمین را پیدا کرده، یک منطقه توسعه تعیین کرده و ساخت و
ساز را راه بیندازد.
ا.پ.آ.د زمین را خریده، حدود 25000 نفر را اسکان مجدد داد. 9000 واحد
مسکونی و چند صد کارخانه صنایع کوچک و صنعت را تخریب و دفتری را برای طرح
توسعه ایجاد کرد.
پروژه 4 دهه به طول انجامید.هر بار تعدیلی در آن صورت گرفته و دوباره ادامه می یافت .
برای ساخت این فضا طرح های زیادی پیشنهاد شد،آنچه امروز می بینیم در اصل سومین پیشنهاد در این زمینه است.
پرزیدنت دستن و ریموند بار نخست وزیر فرانسه به این دلیل در سال 1978 در
طرح دخالت کردکه با وجود اینکه پروژه با بودجه دولت ساخته میشد، آینده
اقتصادی لادفانس مشخص نبود.ساخت و ساز جدید با سرعت کمی پیش می رفت.ا.پ.آ.د
در وضعیت مالی بدی قرار داشت،زیرا منابع آن از فروش حقوق ساختمانها تامین
میشد.پروژه با کمبودی معادل680 میلیون فرانک روبرو شده بود.دولت مرکزی بر
اساس تصمیم دستن ،منابع جدیدی را به صورت مستقیم از حسابهای سپرده دولتی
نزد بانکها در اختیار پروژه گذاشت.
یک سازمان ملی دولتی به نام داتار محدودیتهای بیشتری را برای ساخت و ساز
داخل شهر پاریس وضع کرد و نرخ متفاوتی را برای مالیات درنظر گرفت، تا توسعه
را در لادفانس ترغیب کند.
احداث زیر ساختها یک قدم عمده برای به حرکت در آوردن پروژه بود،زیرا این
امکان را برای ساختمانها بوجود می آورد که به شبکه ی حمل و نقل موتوری ،
راه آهن و پیاده وصل شود.این شبکه در یک سازه ی چند لایه که وسایل حمل و
نقل مختلف را از هم جدا میکند، و یک سکوی 40 هکتاری (10 ایکری) پیاده عاری
از وسائل نقلیه موتوری و فضای باز عمومی ، در لایه فوقانی سازمان یافته
است.رفت و آمد اتومبیل در حاشیه بلوک بزرگ قرار داده شده است.
ایده ی اولیه طرح مبتنی بر ایده ی لوکوربوزیه در باره ی یک شهر مدرن است.